ไปเมืองนอกด้วยทุนรอนของตนเองกับไปด้วยผู้อุปถัมป์และ
หรือไปด้วยเงินภาษีอากรของพี่น้องประชาชนประหยัดไม่ต่างกันใช่หรือเปล่า
แล้วกลับมาได้อะไรบ้าง
ไปด้วยจุดประสงค์การศึกษาและทำงาน
ไปแล้วได้อะไรบ้าง
ไปเมืองนอกเพื่องานชุมชนแลกเปลี่ยนเรียนรู้น่าจะเห็นผลในทันทีหรือเปล่า
ทำไมบางทุนบางโครงการไปเรียนรู้แลกเปลี่ยนมามากมายแต่กลับพัฒนาแค่ตัวบุคคลหรือกลุ่มหรือองค์กร
การสร้างมูลค่าเพิ่มคืออะไรประเทศชาติจ่ายเงินเป์นค่าใช้จ่ายไปมิใช่น้อย
เขาไปทำอะไรกันที่เมืองนอกกันหนอเนี่ย
ตอนนี้มีแนวทางความร่วมมือออกมาให้ยึดปฎิบัติคร่าวๆแล้ว
ยังอยากให้ชาวพัฒนาชุมชนในชนบทได้ไปเมืองนอกกันมากๆ
การถ่ายทอดความรู้อย่างภาษาหมอเขาเรียกการส่งเวรคนไข้น่าจะเอามาใช้อย่างมืออาชีพบ้าง
ทำไมมือือาชีพสามารถถ่ายโอนความรับผิดชอบในการดูแลชีวิตผู้คนในระหว่างกันตลอด24ชั่วโมงได้
แต่คนในบางองค์กร ยึดติดกับตัวบุคคลและผลประโยชน์ได้เสีย
ที่เกิดจากการงานไม่ว่าเรื่องการเรียนรู้ประสบการณ์ใหม่หรือค่าใช้จ่ายติดกระเป๋าเดินทางฟรีกินฟรีอยู่ฟรี
การหมุนเวียนประสบการณ์โดยบังคับให้รับผิดชอบในเรื่องของการถ่ายทอดนับว่าควรนำมาใช้ในเรือง
การบริหารปกครองและพัฒนาท้องถิ่นได้แล้ว
จะว่านักทำงานมวลชนไม่ใช้พื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ก็ไม่น่าจะใช่
แต่การที่ไม่สามารถนำผลประโยชน์ที่เกิดจากงานทั้งหลายมารวมเป็นกองกลางได้ทำให้มี
การยื้อเก็บกันส่วน
หวังเพียงว่าได้เอามาใช้จ่ายภายหลังหรือเกิดประโยชน์ภายหลังจบสิ้นงานหรือโครงการ
เพียงเฉพาะบุคคล พวกพ้อง หรือองค์กรของตนเท่านั้นก็ไม่รู้อาจจะเพียงแค่กล่าวหา
เพราะพอจับได้ไล่ทันก็มีการกล่าวหา
กันอีกว่าผู้คุ้มกฏรู้เห็นเป็นใจ กลายเป็นต้องให้นกกระสามาดูแลกบอยู่ร่ำไป
ดังนั้นถ้ามองไปที่การจัดระเบียบในบางบ้านเมืองที่มีการถ่ายทอดและบริหารจัดการที่ดีแล้ว
เราจะเห็นบ้านเมืองที่
เป็นระเบียบเรียบร้อย
เคารพกฏหมาย ไม่ละเมิด เพราะผู็้้คุ้มกฏเขาปรับจับทันทีไม่มีการที่สามารถรอดได้ด้วยวิธีต่างๆ
ภาษีเขาเก็บครึ่งต่อครึ่งเน้นชาวแรงงานสำหรับประเทศที่มีระบบทุนนิยมที่อาศัยคนแรงงานมาก
มีชนชั้นกรรมาชีพเป็นหัวใจหลัก
ประเทศที่งานอุตสาหกรรมแลสร้างสรรค์นวัตกรรม คงต้องเป็นเช่นนี้
เพราะทำงานในระดับผู็ใช้แรงงานไม่ต้องมีทักษะฝีมืออะไรเป็นพิเศษก็ต้องมีรายได้
สวัสดิการที่เอาชีวิตรอดได้จนตายจากด้วยเงินที่แบ่งจากภาษีตอนที่ทำงานได้มาไว้ใ้ช้ี
ตอนเจ็บป่วยและแก่เฒ่า
บ้านเมืองในระดับปกครองท้องถิ่นได้รับการจัดระเบียบไม่ว่าผังเมืองหรือการร่วมมือกันรับผิดชอบ
สิ่งแวดล้อมและกฏในการอาศัยอยู่ด้วยกัน
ไม่เห็นมีธุรกิจจัดสรรที่อยู่อาศัยจนเฟื้อแต่รัฐผ่านท้องถิ่นที่ดูแล
เขาต้องบังคับแปลนบ้าน ว่าถนนนี้มีแปลนบ้านแบบนี้นะใกล้เคียงกันเป็นชุดๆ
แล้วไปปลูกกันเองของใครของมัน รัฐบริการจัดหาสาธารณูปโภคให้ครบครันน้ำร้อนน้ำเย็น
ไฟฟ้าก็ลอยโยงใยอยู่ในอากาศ มีสายใต้ดินก็มี
สวนสาธราระก็มากริมถนนวิ่งกันร่มรื่นมีที่ให้วิ่งให้ขี่จักรยาน
รถเท่ห์ทั้งหลายทั้งบิ็กไบทรถมอเตอร์ไซดใหญ่หรูเสียงเบาไม่ดังหนวกหัว
คนขี่มีทั้งเดี่ยวทั้งก๊วน แสนจะสุภาพเรียบร้อย
์ทั้งรถเปิดประทุนหรูๆวิ่งกันควั่กในยุคใบไม้ผลิอย่างนี้ยิ่งบนเอาโตบาน
วิ่งกันตับแลบเหยียบไป200กิโลเมตรต่อชั่วโมงหรือเปล่าไม่รู้
รถตำรวจเป็นพวกมินิคันกระจิ๋วแต่พวกรถซิ่งกลัวกันหัวหดเวลา
ให้จำกัดความเร็วรถสไตล์เดียวกับเฟอรารี่ยังลดความเร็วมาแค่100หรือ80
ได้เครื่องจับความเร็วก็ไม่รู้แอบอยู่ไหนคนกลัวกันหมด ขนาดพวกที่รักความเร็ว
เป็นชีวิตยังต้องคลานไปใจเย็นสัก150
โอ้แม่เจ้า
พอซัมเมอรมาก็ดีปีกรื่นเริงไป
อะไรเกินเทคโนโลยีของภาครัฐก็จัดซื้อจัดจ้างไปให้เอกชนเขารับช่วงไป
ไม่มีมาเก็บหัวคิวสินบาทคาดสินบนให้เห็นกันจะๆเหมือนในบางประเทศ
เพียงแต่เมืองใหญ่ที่มีผู้คนอาศัยอยู่มากก็มีขนส่งมวลชนยอดเยี่ยม
ทุกคนดูแลรักษาเพราะภาษีแพงมหาโหด
เรื่องเกี่ยวกับอบายมุขมีกฏเหล็กข้อห้ามข้อปฎิบัติชัดเจนไม่มีการมาแหกกฏ
ไม่ว่าการสุราบุหรี่การพนันคาสิโนค้าบริการพิเศษแต่ราคาสูงพร้อมภาษีแพงโหด
เหมาะสมกับผู้ที่มีความสามารถทั้งวัยผู้ใหญ่ และฐานะมีอันจะกิน
กับทั้งต้องมีีวุฒิภาวะสูงพอตามที่กฏหมายกำหนดด้วย
ผู้คุ้มกฏภาครัฐมีหูตาเป็นเทคโนโลยีสมัยใหม่ไม่ต้องเห็นตัวตนก็กลัวไม่กล้าละเมิดกฏแล้ว
ขับรถบนเอาโตบานถนนทางด่วนวิ่งทางเร็วต้องเร็วจะว่าเขาเป็นผู้นิยมความเร็วก็คงใช่
เพราะเอาความเร็วเนี่ยแหละเป็นความได้เปรียบ
ประเภทที่จี้ตูดแล้วเบื่อวิ่งช้าเป็นเต่าทิ้งช่วงบนเลนที่เขาให้รถวิ่งเร็วเนี่ยเห็นแต่บางประเทศเนี่ยแหละ
ราคารถมือถัดมาควรถูกได้แล้วรถใหม่ก็เหมือนกันประเภทโกโรโกโสวิ่งควันขาวควันดำไม่น่าจะมีให้เห้น
บนถนนสวยๆของเมืองที่เป็นผู้นำในภูมิภาคไม่น่าจะมีแล้วอายเขา
ความคิดสร้างสรรค์การให้เครดิตความน่าเชื่อถือเป็นสิ่งสำคัญ
ไม่ใช่ว่าแสนสะดวกลอกเลียนเขาอยู่นั่นแหละ
ยื่งประเภทที่เอาฐานความรู้ของคนอื่นมาอ้างว่าคิดเองทำเองไม่ได้ศึกษาค้นคว้างานคนอื่นมา
ก่อนประสงค์เอาหน้า
ความดีความชอบของตัวเองเท่านั้นหรือขององค์กรพวกพ้องของตัวเองเท่านั้นยิ่งไปกันใหญ่
บางพวกบางกลุ่มถึงขนาดว่าดักจับประเด็นทุกคำพูดทุกอิริยาบทมาสร้างสรรค์อ้างว่ามาจากประกาย
ความคิดของตัวเองก็มี
เอาเหอะการได้โล่เชิดชูเกี่ยรติว่าเป็นผู้นำทางการคิดและการกระทำก็นับว่าดี
แต่การต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งรายได้สวัสดิการอันสุจริตคุ้มค่ากับเกียรติของความเป็นผู้นำหรือ
ต้นแบบเป็นเรื่องสำคัญ
การบริหารจัดการโดยท้องถิ่นเต็มรูปแบบอย่างเขตปกครองพิเศษควรเกิดขึ้นได้ทุกทั่วภูมิภาคได้แล้ว
งานพัฒนาคนและชุมชนมวลชนต้องเปลี่ยนรูปแบบได้แล้ว
พอกันเสียทีความมั่นคงภายในก็ทำไปเถอะเรื่องพวกนี้ ความปลอดภัยของชุมชนเรื่องสำคัญ อย่าไปครอบลุมถึงขนาดกำหนดนโยบายที่คนที่เขาเป็นมืออาชีพเขาทำอยู่แล้ว
ตอนนีทุกส่วนเขายิ่งอยากเน้นเข้าสู่ชุมชน การรวมพลังชุมชน มีผู้นำชุมชนอยู่เป็นปกติอยู่แล้ว
แต่ผู้นำอย่างเป็นทางการทั้งหลายคงเป็นแค่พี่เลี้ยงไม่ต่างกัน
เพราะหากปากเสียงชาวบ้านไม่มีโอกาสพูดแสดงความเห็นและส่งผลให้มีการปฏิิบัติแก้ไขปัญหาเดือดร้อนของชุมชนเอง
เพราะผลประโยชน์ที่ไม่ลงตัวตราบชั่วกาลปาวสานเช่นนี้
การโกงกินทุจริตภายใต้การจัดการที่ไม่โปร่งก็จะเกิดขึ้นไม่จบสิ้้น
หรือว่ามันเป็นไปไม่ได้จริงๆกับการมีธรรมาภิบาลในบางประเทศของโลกใบน้อยๆนี้
sugar after abroad shock
|